DARY BOŻE

DARY BOŻE

O. Kornelian Dende

Narodziny dziecka są największym wydarzeniem w życiu młodych małżonków, toteż jego przybycie jest najmilszy tematem rozmów, celem przygotowań i przedmiotem tęsknego oczekiwania. Małżonkowie wybierają imię, słoneczny pokoik, kupują łóżeczko, wózek, pieluszki, ubranka i zabawki. Wszystko musi być gotowe na przyjęcie nowej osoby.
Czynności ziemskich rodziców przypominają przygotowania Boga na przyjęcie pierwszych ludzi, a potem następnych. O tej zapobiegliwej miłości naszego Ojca niebieskiego powiem w dzisiejszej pogadance, którą tytułuję: „Dary Boże”.

Wszystko musiało być gotowe

Przychodząc na świat każdy człowiek zastaje wszystko gotowe: rodziców, którzy go przyjmą z miłością i środowisko bogate zaopatrzone, w którym będzie mieszkał. Środowisko, glob ziemski, na którym żyjemy to nasz dom, rodzinny dom, nie tylko pierwszych naszych rodziców, lecz także pokoleń różnych kultur i cywilizacji, a dziś nasz dom. Jego pięknością
zachwycali się astronauci z odległości księżyca widząc go jak szybował cicho poprzez przestworza spowity w biało-niebieski welon.
Bóg przygotował przyjście ludzi i dla nich urządził wszechświat. Mówi o tym Biblia.
Najpierw Bóg stworzył słońce i ziemię, powietrze i wodę, rośliny, ptaki i zwierzęta, a dopiero na koniec, gdy wszystko było już gotowe, stworzył człowieka. Wprowadził go do domu wyposażonego po królewsku, mówiąc: po całej ziemi rozmieściłem różnego rodzaju rośliny i drzewa. Wszystkie maja w sobie nasienie, by mogły się rozmnażać, a tobie rodzić owoce, którymi
będziesz się żywił. Stworzyłem również zwierzęta i ptaki dla różnorakiego dla ciebie pożytku. Daję ci władzę panowania nad wszystkimi stworzeniami. Czyń także ziemię sobie poddaną. (por. Rodz 1, 28 nn).
O daleko większych, bardziej tajemnych przygotowaniach Boga mówi Wcielony Syn Boży Jezus Chrystus w związku z naszymi drugimi narodzinami – dla nieba. W niebie tez wszystko jest już dla nas gotowe. Chrystus mówi o domu Ojca, o niebie, w którym jest mieszkań wiele. Wszyscy są zaproszeni do tego wiecznego królestwa miłości, sprawiedliwości, pokoju i okażą się godni (por. Mt, 22, 4.).
W ziemskich warunkach nie poznajemy Boga zmysłami, bo jako czysty Duch nie ma On ciężaru, wymiaru ani koloru.
Poznajemy Go jednak oczyma naszej duszy z ładu, harmonii i piękna stworzonego świata. Pożyteczność stworzeń wyjawia Jego wielkość, mądrość, dobroć i opatrzność. Dzięki wszechwiedzy Boga nic nie uchodzi Jego uwagi i troski. On umie dostrzec nawet czarną mrówkę na czarnym kamieniu wśród czarnej nocy – mówi arabskie przysłowie.
To wyróżnia człowieka pośród ziemskich stworzeń wywołuje w nas zachwyt. Naszym rzecznikiem jest psalmista: czymże jest człowiek, - woła on do Boga – że o nim pamiętasz i nim się zajmujesz; uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś (por. Ps 8, 5 n.)?

Dobroć Boża nie ma granic

Dobroć Boża nie ma granic. Ojciec niebieski ustawicznie zaspakaja nasze potrzeby, najczęściej bez świadomości z naszej strony. Zazwyczaj zaspakaja je przez ludzi, którzy występują jakby w roli Jego szafarzy. On ich uzdalnia do różnych robót i rzemiosł, zawodów i sztuk, by nikomu niczego nie brakło. Tymi szafarzami są: nauczyciele, wychowawcy, rolnicy, ogrodnicy,
piekarze, sprzedawcy, szewcy, stolarze, górnicy itp.
Lata temu Ojciec Łucjan przygotował na śmierć pewnego młodego skazańca. W dzień egzekucji więźniowi podano ostatni posiłek. Nie miał apetytu. Z półmiska wziął tylko pomarańczę, długo ją pieścił w swych dłoniach i jakby się nad czymś zastanawiał. Po chwili w te odezwał się słowa: Księże Łucjanie, proszę patrzeć! Żaden z oficerów, którzy urządzali na mnie
obławę nie przyszedł się ze mną pożegnać. A wiem, że tu dziś byli, bo widziałem ich przez otwarte drzwi. Uważają mnie nadal za dzikiego zwierza. Inaczej postąpił ze mną Bóg. On to w swej delikatności przysłał mi na osłodę tę oto pomarańczę, znak swojej miłości i pamięci. Jakże długą odbyła drogę, by mogła dotrzeć do mnie tu na ten dzień i na tę godzinę. Nieznany mi
plantator pielęgnował drzewo, żeby nie zmarniało, ale żeby wydało owoc. Jego pomocnik zerwał pomarańczę, złożył ją pieczołowicie w pudełku. Inni zaś ludzie przewieźli ja statkiem lub samolotem i tak dotarła do Montrealu, potem do więzienia i kucharz przeznaczył ją dla mnie, nie wiedząc nawet czym ona dla mnie jest. Ojciec niebieski pociesza mnie teraz, ziemską
sierotę, człowieka przez społeczeństwo potępionego. Pociesza mnie słodyczą tego owocu i krzepi, żeby mi się noga nie ugięła w drodze na szubienicę. On jest dla mnie dowodem, że Ojciec niebieski mnie kocha i czeka na mnie, jako na swego marnotrawnego syna.

Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie

Pewnego dnia Chrystus uczył ludzi ufności w Opatrzność Bożą. Mówił im, że przy dobrej woli i zmyśle sprawiedliwości nie powinno nikomu zabraknąć pokarmu, napoju ani odzienia. „Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.
Jeśli karmi wróble, stroi lilie piękniej niż to potrafił król Salomon, opływający w złoto, to o ileż więcej dba o was, którzyście
dla Niego ważniejsi” (por. Mt 6, 25 nn.). A zastawiając dobroć ludzką z dobrocią Bożą mówił: „Gdy którego z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą.” (Mt 7, 9 n.). Nikomu niczego nie powinno zabraknąć przy zastawionym stole do uczty, bo Bóg nie ma względu na osobę. On
udziela darów wszystkim bez wyjątku. On sprawia”, - mówi Chrystus – „że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i n niesprawiedliwych”. (Mt 5, 45).

Czy pamiętasz o darach Bożych?

Czy pamiętasz o tej Bożej szczodrobliwości? Czy zastanawiasz się niekiedy w jak przeróżny sposób Bóg obsypuje cię niezliczonymi dobrami? A może jesteś tak przemądrzały, że wszystko czym jesteś i co posiadasz przypisujesz sobie, swojemu rozumowi, talentom, zapobiegliwości?
Spostrzegać dary Boże umie tylko człowiek mądry i pokorny zarazem. Niekoniecznie uczony, bo nauka często nadyma, ale mądry. Mądrymi są również ludzie prości. Takimi było na pewno wielu naszych ojców i matek. Mądrość mówi człowiekowi, że sam z siebie nic nie znaczy, nic nie może, niczego nie ma. Wszystko czym jest, co posiada pochodzi od Boga.
Często narzekamy na niewdzięczność ludzi za wyświadczone im przez nas dobrodziejstwa. A czy my jesteśmy lepsi w stosunku do Boga, od którego ustawicznie otrzymujemy mnóstwo darów? Czy umiemy te dary dostrzegać? Przykład wdzięcznej pamięci i stałej świadomości Bożych darów daje nam Urszula Leszczyńska, harcerka, w swym wierszu pod tytułem:
„Pochwała czarnego chleba”. Przytoczę te proste strofy wdzięczności.
„Pochwała czarnego chleba”
Chleb czarny - tak święty jak ziemia,
z której wyrósł kłosami rozszumiały niwą.
Pachnie słońcem i latem dojrzałym -
trudem twardych rąk ludzkich pracujących w żniwa.
Chleb czarny ponad wszystkie smaczniejsze potrawy,
ponad wszystkie na świecie wonniejsze owoce,
wszystkie w sobie zamyka proste ludzkie sprawy
i wszystkie z niego płyną twórcze ludzkie moce.
Chleb czarny - on każdemu przystoi, stanowi
w każdym domu właściwy i każdym czasie,
równie cenny i drogi na sosnowym stole,
jak na śnieżnym bogaczy obrusie atłasie.
Chleb powszedni i czarny - on kwitnie jak róża
w dostojnych prostych słowach ludzkiego pacierza
i znakiem jest władczym i łaski i mocy
płynącej z odwiecznego ze ziemią przymierza.
Chleb czarny - jest jak miłość matki słodki
i jak słońce konieczny wschodzący o świcie,
w nim jest moc i powaga istnienia.
Samo jest w nim życie.
Kiedy ze świata wrócę na ojczystym progu
za chleb krzyżem znaczony podziękuję Bogu
i powitam najpierwszy bochenek razowy
po świętych rękach matki gorącymi słowy...
A gdy wieczorne moje gasnąć będą zorze
niech czarną skibę na wargach położę -
w pokornym pocałunku - że w drodze do nieba
nigdy mi nie zabrakło powszedniego chleba...”
Źli ludzie odmówili Urszuli nie tylko chleba, lecz także wody, powietrza i wolności. Zmarła ona 13 marca 1943 roku w obozie hitlerowskim Oświęcimiu-Brzezińce. Świadkowie mówią, że mimo strasznych cierpień nie załamała się w wierze w dobroć i miłość Bożą i tą wiarą ratowała inne więźniarki od rozpaczy.
Niech i nasze życie cechuje wiara i wdzięczność Bogu za wszystkie dowody Jego dobroci i miłości. Niech Jego Opatrzność zawsze nas zachwyca i pobudza do większej ku Niemu miłości, a także do miłości wobec tych ludzi, którzy chętnie szafują Jego dobrami, nimi się dzielą.
Błogosław Boże dary, byśmy ich przez swą głupotę i złość nie nadużywali by nie stały się przeszkodą w zbawieniu naszych dusz. Naucz nas bezinteresowności i daj nam przeżywać uczucie szczęścia z dzielenia się nimi z naszymi braćmi i siostrami.
Niech Twoje dary przyczynią się do zacieśnienia większej miłości z bliźnimi i większej łączności z Tobą. Pragniemy okazywać Ci wdzięczność zawsze i wszędzie nie tylko przy stole. Pragniemy też zasłużyć na jeszcze większe dobrodziejstwa, któreś nam przygotował w niebie, a o których święty Paweł mówi, że „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotowałeś tym, którzy Cię miłują” (por. 1 Kor 2, 9).